Het verhaal achter de muziek
Van huilbaby met volgspot tot frontman van de polonaise-moshpit. Het (bijna) ware verhaal van Harry Rammelstein.
Over Harry Rammelstein
De ongetemde liefdesbaby van een ronkende metal-riff en een bier-overgoten meezinger. Geen gladgestreken praatjes, maar een muur van geluid, recht uit het leven gegrepen. Gevormd op de weg, gezegend met een foute glimlach en aangedreven door pure rock-power.
Nul remmen. Vol gas.
Hoofdstuk 01
Waar normale baby’s huilden om melk, eiste Harry een volgspot, een rookmachine und ein Podium. Stilzitten was simpelweg geen optie. Terwijl de buurt braaf blokfluit speelde, stonden bij hem de speakers op standje gehoorbeschadiging.
Op zijn tienerkamer vocht hij een innerlijke oorlog uit: headbangen op brute metal met links, de schlager-vibe erin jagen met rechts. Het resultaat? Een muzikale nucleaire explosie.
Hoofdstuk 02
Leg een hardcore metalhead maar eens uit dat er een schlager-vibe in zijn riff moet. Of een carnavalsvereniging dat de basgitaar hun ingewanden komt verbouwen.
Jarenlang beuken in zwetende oefenhokken waar de buren spontaan van gingen verhuizen. Maar het vuur doofde nooit: blijven stuiteren, blijven schrijven en blijven rammen, tot de sound stond als een tank.
Hoofdstuk 03
Zodra Harry de spotlight instapt, smelt alles samen. De versterkers op tien, de bas trilt tot in je bilspleet en Harry vliegt over het podium als een op hol geslagen tornado.
Binnen twee minuten staat de meest verstokte metalhead arm in arm met een schlagerfan in een polonaise-moshpit. Volslagen idioot, bloedheet, en precies die energie van de vloer is de benzine voor de show.
Hoofdstuk 04
De Schlagermetal-trein heeft geen remmen. Er liggen nog genoeg ronkende tracks op de plank om nieuwe feesttenten vakkundig te slopen.
De lichten scherper afgesteld dan ooit, het volume nog drie standjes omhoog. Rustig aan doen zit simpelweg niet in het systeem.
Ich kam.Ich sah.Ich bin Harry Rammelstein.— Harry Rammelstein
Boekingen
Kermis, festival, bedrijfsfeest of privéfeest: boek Harry Rammelstein en je gasten praten er nog jaren over.
